gulcandurmusoglu

sced 487_son hafta

gulcan durmusoglu — Thu, 31 May 2007 00:48:16 +0000

Son hafta oyunların son hallerini gördük ve uygulama şansımız oldu. Şahsen bu kadar yaratıcı olacabileceğimizi beklemiyordum. Dersin ilk haftalarında oyun oynarken iyiydi. Ancak tasarımını düşünmemiş ve tasarlama döneminde de bu kadar aşama kaydedebileceğimiz aklıma gelmemişti. Rekabet, iyi bir oyun için önemli bir kriter. Tabii bu olumlu bir rekabet olmalı. Hem oyunun temposunu koruyor. Hem de gerekli motivasyonu düşürmeden oyundan kopmanızı engelliyor. Aslında iyi oyun, “niçin yapıyoruz bunu?” demeden ve oyunun kurallarına takılmadan (demek ki kuralları açık ve net) içine dahil olup devamını sağladığımız aktivitelerde oluyor. Arada bir yerde takılırsak, zaten o oyun olmuyor. Tasarımlar sonucunda bunların hepsini gözlemledik. İlk deneyimimizdi ve gerçekten bazı şeyler gayet iyi anlaşılmış. Ancak tabii ki eksiklikler vardı. Kriptolojiyi ele alan tasarım bence gayet başarılıydı. Hem öğretici unsurlar, hem olumlu bir rekabet hem de eğlence faktörü vardı, ki bunlar sanırım iyi bir oyunun gerekleri. Tabii daha iyi hale getirilebilir. “Mendil kapmaca” oyununun dahil edildiği tasarım da gayet başarılı. Hem aktif olmak zorundasınız. Oyunun içine dahil olmanız gerekli. Hem de ön bilgiye sahip olmanız gerekli. Ancak hareket biraz fazlaydı ki geçen haftaki trigonomeri konusunu ele alan tasarım da olduğu gibi. Bir yerden sonra bu hareketli ortam sert bir rekabete dönüşüyor ve tehlikeli olabiliyor. Bu konu da daha dikkatli olunmalı. Fiziksel aktivite boyutu da durumlar ve koşullar göz önüne alınarak uyarlanmalı. Dikkatimi çeken diğer bir nokta ki biz de yaptık. Hemen her grup oyunu bir pekiştireç olarak kullanmış. Bilgiyi yapısallandımak için değil. Bunun bir sebebi konuların başlıkları tabii. Daha çok uygulamaya yünelik, öğrencinin sosyal ve eğitimsel yönünü kuvvetlendirmeye yönelik. Bizim oyun tasarımımız da 37 kisilik kalabalık bir grup gerekliydi. Bu oyunu birazsıkıntıya soktu. Çünkü 37 kişinin aktif katılımıyla “çemberde açı bağıntıları” nı vermek oldukça zordu. Oyunun akışı sorunluydu. Eğlence faktörü vardı ama rekabet ortamı ve güdüleyici öğeler oyun esnasında tam olarak organize edilemediği için problemler yaşadık. Ama yine de her tasarım grubu elinden geleni yaptı. Dönem başından beri pek çok şey öğrendik ve gerçekten eğlendik. Mezun olurken bu okuldan farklı bir deneyimle ayrılıyoruz. Bu da bizi ayrıcalıklı kılıyor. Sanırım ileride de hakkında çok konuşacağız, ve olumlu yönde olacak…

sced 487_10. hafta

gulcan durmusoglu — Sun, 29 Apr 2007 22:15:39 +0000

Artık bir ekip içinde herkes birbirini daha iyi tanıyor, ne istendiğini daha iyi anlıyor, uygulanabilir olanlar ve olmayanlar daha iyi ortaya çıkıyor. Oyun oynamaya bayağı alıştık sanırım. “Bugün ne yapalım?” sorusuna heralde bir matematik öğretmeninin alacağı cevap ne yazık ki ve genelde “matematik” olmaz. Ama bu derste herkes “oyun” cevabını verebiliyor. Sınıftaki Simon oyununda dikkat ölçülüyordu. Genellikle sahip olduğumuz başarısızlıklar, odaklanamama ya da ilginin kaybolmasıyla ortaya çkıyor. Bu oyunlar eğlenceli bir şekilde öğrencilere bir konuya odaklanmayı ve dikkat etmeyi öğretecektir. Bahçedeki oyunlarda grup olarak köşe kapmak değişik bir tecrübe oldu açıkçası. Bazı grup elemanları tüm grubu gerçek anlamıyla sırtlayıp hedefe götürdü diyebilirim. Diğer oyunda da hemen organize olmamız gerekliydi. Ancak verilen durum göz önüne alınarak. Herkesin oyunun bir parçası olması önemli. Eğitim de, herkese içine dahil olabileceği ve dönem dönem değişen roller üstlenip, bunu gereğini yerine getirebileceği bir zemin sunmak ve gelişime izin vermek değil mi zaten!

pred 485_10. hafta

gulcan durmusoglu — Sun, 29 Apr 2007 22:03:16 +0000

Okul hayatım boyunca olduğum sınavların en eğlencelisi ve kolayıydı belki bu haftaki sınav. Kolay diyorum çünkü derste öğrendiklerimizi ve grup içi iletişimi kullanmak gerekliydi. Zaten hep yaptığımız bir şeydi. Her ders geliştirdiğimiz yanlarımızdan sorumluyduk. Ayrıca bir ön çalışma gerekmiyordu. Çünkü zaten yaşayarak öğrendiklerimizi unutmamız zordu. Tabii stres ve korkunun olmaması da bir etken. Bunlar görevi zamanında tamamlamayı ve kurallara uymayı olumlu etkiledi. Demek ki başımızda gözetmenlerle sessiz bir sınıfta, son gece çalışmalarıyla sınav olmak pek de anlamlı olmayabilir. Başka yollar bulup, üstelik bunu eğlenceli ve çekici kılmak da mümkün. Kalıplar değil yaratıcılık olmalı istediğimiz ve geliştirmeyi hdeflediğimiz. Belli çerçeveler sunarak özgür bırakmak hem öğretmen hem de öğrenci için çok net ve olumlu sonuçlar verebilir.

sced 487_9. hafta

gulcan durmusoglu — Mon, 23 Apr 2007 15:00:25 +0000

Ekip çalışmaları bu hafta oldukça verimli bir şekilde devam etti. Çünkü artık ne istediğimizi ve istenildiğini daha iyi biliyoruz. Nerde esneklik payını kullanabiliriz nerde sınır daha keskin olmalı. Tabii bu sadece bir ekibin icindeki tartışmalarla değil, ekiplerle iletişim sürecinde ortaya çıkıyor. Onların yöneldikleri başlıklar ve getirdikleri yeni öneriler oyunun gidişatını etkiliyor. Oyun oluşturmak oldukça zormuş. Öncesinde neler istenildiği ne amaca hizmet ettiği önem taşırken değerlendirme olmadan pek bir anlamı yok. Sonuçta bu değerlendirme bize amaçlarımıza ulaşıp ulaşmadığımızı gösteren ölçütleri gösterecek. Sadece oyun ya da sadece bir konuyu vermek değil amaç. Oyunla birlikte bir şeylerin aktarımını sağlamalıyız. Eğlenceli olmalı. Eğitici olmalı ki bu öğretim dışındaki amaçlarımız. Pek çok şeyi birleştirmek ve pek çok şey elde etmeye çalışmak bazen çok basit bir kurulum bile olsa oldukça düşündürücü.

pred 485_9. hafta

gulcan durmusoglu — Mon, 23 Apr 2007 14:49:15 +0000

Sonunda tirad çalışmalarına başladık. Aslında seçerken daha dikkatli olmalıymışız. Çünkü beğenmek yetmiyormuş. Kısa bir düz yazıya aktarılması gereken duygular, tonlamalar ve ses gerçekten çok önemli. Bu çalışmaları yaparken özellikle de bazı arkadaşların tiradlarında çok eğlendim. O duyguyu aktarmak ve onun öncesinde yaşamak gerçekten oldukça uğraş gerektiriyormuş. Her kol hareketinin, bakışın, sesin ya da sessizliğin bir anlamı olmalı. Bunu önce biz hissetmeliyiz ki bizi izleyenlere daha doğru aktarabilelim. Sanırım “kontrol” anahtar kelime. Sesimizi duyurmak için de gerekli, anlaşılmak için de, duyguyu ifade edip mekanı ve anlamı hissettirmek için de. Sonuçta kullanılan bir cümle tonlamaya göre, yüklediğimiz öznel anlama göre tirad içindeki anlamından sapabiliyor. Biraz zaman alacak ama bazı arkadaşlar çok iyi gidiyor.

sced 487_8. hafta

gulcan durmusoglu — Thu, 19 Apr 2007 20:50:33 +0000

Artık tasarım çalışmalarına başladık ve oldukça ilginç fikirler çıktı. Bazıları uç noktalarda bazıları bütün sınırlar belirgin olarak sunuldu. Aslında hangisinde kendi fikirlerimizive yaratıcılığımızı daha uygun olarak kullanabileceğimizi henüz bilmiyoruz. Ama her ikisinde de esneklik payı var ve bir şekilde tasarım grupları bu payda ya da payda da buluşacaklar. Tabi her ekip oldukça anlayışlı davranıyor ki bu da ilk aşamada olması gereken bir şey. Çünkü projenin daha ilk aşamasındayız ve ne istendiğini belirlemek zaman alacak. Ancak sonunda sanırım oldukça güzel oyunlar oluşturacağız. Her ne kadar mekan konusunda sınırlamalar olsa da kendi aramızda ortak bir dil geliştirebilirsek gerisi gelir bence. Sınıfta beklediğimden fazla bir ekip anlayışı gözlemledim. Hem ekip içi hem de ekipler arası bir iletişim. Oyun tasarımında özgürüz ama bir çerçevemiz var ve özgürlüğümüzün sınırı bu olacak.

pred485_7. hafta

gulcan durmusoglu — Mon, 09 Apr 2007 20:26:06 +0000

Her hafta artan bir uyum ve organizasyon örneği gösterdiğimizi düşünüyorum. Sanırım bu aşamadan sonra elde edeceklerimiz daha fazla. Yaratıcılık konusunda da oldukça ilerledik bu sürede. İkili gruplarla yaptığımız çalışma da aynı temalar bile farklı ele alınıp gerçekten gruplara özgü işler çıktı. Özellikle “Azrail”in içine girdiği ölümü anlatan ekip gerçekten harikaydi. Sabit ve kullanılma yeri belli olan bir replik ile ne kadar farklı sonuçlar elde edebiliyoruz. Bu bizim elimizde. Değişmez görülen şeylere farklı yollarla ulaşabilir ve farklı şekillerde ele alıp iletebiliriz. Heykel yaparken; başkasının eserlerini de düzeltmek ya da daha doğrusu kendi tarzımıza uygun olarak, kendi bakış açımızla yeniden şekillendirmek de aslında bize başka konularda ipuçları veriyor. Kendi yorumumuz ortamı değiştiren, yenileyen veya baştan yaratan olabiliyor, ve her yeni denemede deneyimde eskisinden de aldıklarımızı kullanıp daha başarılı oluyoruz. Bu konu eğitimin ve öğretmen olabilmenin felsefesine çok yakın. Şekillenmeyi bekleyenler ve onlara şekil verdiğini zannedenler…Gönüllüleri öne çıkarmadaki üstün başarı ve şaşkınlık anı açıkçası sınıftaki enerjiyi yeniledi. Beklenmedik olaylar bazen eğlenceli ve sarsıcı(olumlu anlamda) olabiliyor. Zaman zaman ihtiyacımız olduğu gibi..

sced 487_6. hafta

gulcan durmusoglu — Thu, 05 Apr 2007 17:53:30 +0000

Daha önce yarım kalan aktivitede aslında konuşulmadan da farklı iletişim yolları bularak bir bütüne gidebileceğimiz açık. Önemli olan grubun bir üyesi olarak üstümüze düşen görevi yerine getirebilmek. Matematik konularının içine girip bir takım aşamaları gerçekleştirebilmek için bazı bilgi birikimlerine ihtiyacımız vardı. Bu tür oyunlarla öğrencilerin ilgisi çekilebilir ve motivasyonu yükseltilebilir. Kolb’un öğrenme döngüsünde olduğu gibi uygulanan aktivitenin sadece eğlence ve paylaşım boyutunda kalmaması gerekiyor. Yeni durumlara ayak uydurmamıza yardım edebilmeli, yeni tecrübelere kapı açabilmeli. Hayatımızın farklı alanlarında da uygulayabiliyor olmamız gerekli. Galiba bunun tutarlı olması da en önemlisi. Öğrencilerin üzerinde bıraktığı etki sadece belli bir konuya özgü olmaktan çok genellenebilir nitelikler kazandırmalı. Ancak bu kısa dönemli ya da sadece bir alanla sınırlı kalmamalı. Eğitimci olarak en baştan ve her alanda bunu başarmak için çabalamalıyız bence. Gerçek hayatta örneklenemeyen olgulardan bahsedilir. Ancak verdiğimiz eğitimle kişinin hayatını anlamdırmasını kolaylaştırabilir ve edindiği tecrübeyi başka şeylerde kullanmasına yardımcı olabiliriz. En azından bu amacı güderek eğitime eğilmemiz bile çok şey değiştirecektir.

pred485_6.hafta

gulcan durmusoglu — Mon, 02 Apr 2007 20:00:24 +0000

Her ne kadar uzun bir süre de geçse bazı aktivitelerde hala ilk adımı atmak da ben de dahil çoğumuz zorlanıyoruz. Aslında bu ne yazık ki bu kadar sürede üstesinden gelinebilinecek bir şey değil. Uzun eğitim hayatımıza ve aldığımız eğitimin cesaretlendirme konusundaki sıkıntıları düşünülürse bu daha da açık görülüyor. Fotoğraf çalışması da belki bu yüzden bekleneni veremedi. Bir öğretmen ya da herhangi bir birey olarak bazen önden gitmemiz ve çekinmeden kendimizi ifade etmemiz gerekli. Bu kadar uzun süreli bir davranışın değişiminin zaman alacağını düşünüyorum, fakat her derste bu konuda yol katediyoruz. Ancak grup çalışmalarında da her geçen gün daha da iyiye gittiğimizi düşünüyorum. Artık kısa sürede daha iyi organize olup, düşüncelerimizi daha net bir şekilde ortaya koyup bir ürün elde edebiliyoruz. Tek hece kullanarak oynadığımız oyun da elimizdeki az malzemeyle kendimizi ifade edebileceğimizi gördük. Ama eğitimde de önemli olan bunu doğru biçimde ve yerinde kullanmak. Her ne kadar bazen aktivitelerde istediğimiz sonucu elde edemedik gibi görünse de ben kendi adıma çok fazla şey öğreniyor ve gözlemliyorum.

sced487_5. hafta

gulcan durmusoglu — Thu, 29 Mar 2007 20:53:34 +0000

Bu hafta işin daha çok teori yönüyle ilgili olarak konuşarak geçti. Yeteneğin, bir şeye yetimizin olması kalıtsal ve çevresel etkenlerlerle ilişkisi aslında çok uzun zaman gerektiren bir tartışma. Sahip olduğumuz bazı eğilimler kalıtsal olarak ortaya çıkıyor biz istesek de istemesek de kendini bir şekilde gösterip hayatımıza bu yönde bir anlam katıyor. Dünyayı algılayışımızı, ondan aldıklarımızı işleyişimizi etkiliyor. Ancak bu aşamada sonradan gelen etmenler göz ardı edilemez. Emek ve zamanla ve de tabi ki o şeye olan yoğun ilgiyle kat edilecek yol belki daha göz alıcı olabilir. Genetik faktör bir şansa olarak bazı olasılıkları yükseltirken sonradan yaptığımız atılımlar için hiçbir zaman geç ya da güç diyemeyiz. Eğitimin amaçladığı da bu yönde zaten. Öğrenme hissi uyandıracak ve onu geliştirmeyi teşvik edecek bir anlayış. Her şeyin mümkün olabileceği bir dünyada, bazı olasılıkları öğrenciler içi olabilir olduğunu ispatlamak. Bir resime hissederek çizilen her çizgiyle farklı anlamlar yaratarak kendimize dair yol katetmek. Bir tiyatro eserini canlandıran bir ekibin parçası olarak hayatı ve iletişimi tanımak. Yaşama dair tüm duyguları farklı bir dille ifade edebilmek müzik yoluyla ve belki de herkesin çoğu zaman katıldığı bir hisle.Ya da matematikteki bir kavramın doğadaki yansımalarını gözlemleyebilmenin sanat olduğunu görebilmek, ona yetişebilmenin ve ulaşılabilir oluşunun hazzını yaşatmak gerek. Bunların hepsi bizim ve özellikle de bizim bakış açımızla ilgili.